Doubtful Sound, Stewart Island, Dunedin
Door: Webmaster
21 Februari 2008 | Nieuw Zeeland, Dunedin
Maandag 18 februari
Om 8.30 met de bus vertrokken bij het Visitor Information Centre voor een tour over de Doubtful Sound. Het weer is prachtig, dat vind de chauffeur van de bus ook: You are lucky, it's one of the most beautiful days of the year! We rijden naar Manapouri en stappen daar op de boot voor een tocht over Lake Manapouri. Lekker op het zonnedek gezeten en genoten van het uitzicht. Aan de andere kant van het meer weer in de bus gestapt, er loopt daar maar 1 weg (naar de Doubtful Sound) en er zijn wat hostels onderweg. Maar verder geen huizen, alleen puur natuur. Een paar keer gestopt voor de uitzichten en weer de boot op voor een tocht van bijna 3 uur over de Doubtful Sound. Deze is groter dan de Milford Sound, meer zij-armen en mooie fjorden, baaien. We zien een vissershuisje, waar de vissers kunnen overnachten en hun vangst per helicopter wordt opgehaald. Tot net in de Tasman Sea gevaren, de zee is vrij ruig en we zien een zeehondenkolonie op de rotsen. Op de terugweg gaat op verzoek van de gids iedereen buiten staan, geen geluid maken, alle motoren gaan uit en we zijn 1 minuut stil in de ongerepte natuur: echt indrukwekkend!!
Vanaf de boot met de bus naar Manapouri Underground Power Station gereden, waar we een korte tour krijgen. Hier wordt 14% van de NZ stroom opgewekt. Ik raak aan de praat met 2 Australische vrouwen en we kletsen over reizen, voetbal (de man van de ene vrouw wil naar het WK in Zuid-Afrika), echt leuk. De andere heeft het motto: you work to live and not live to work en dat is ook mijn motto!
Met de boot gaan we over Lake Manapouri weer terug en met de bus naar Te Anau. Afscheid van de dames genomen en iets gaan eten, geinternet en besloten om nog een avondtour naar de te Anau Glowwormcaves te gaan doen. Met de boot over Lake Te Anau naar de grotten. Wederom gaaf, ondergrondse stroompjes, watervallen en het meest leuke: met een bootje (totaal geen richtingsgevoel hebben) een pikdonkere grot in waar veel gloeiwormen aan het plafond hangen. Terug met de boot en naar het hostel.
Dinsdag 19 februari
Vroeg opgestaan en via de Southern Scenic Route naar Invercargill gereden. Rond 11.00 aangekomen, rond gewandeld en weer met Jannie afgesproken, die daar ook ergens rondhangt. We gaan samen naar Stewart Island. Afgesproken in Bluff waar de ferry vertrekt en een paar uur lekker bijgekletst in het zonnetje: de ferry vertrekt pas om 17.00. De zee is redelijk ruig en de boot gaat flink op en neer, ook al vindt de bemanning dat de sea 'calm' is. Om 18.00 aangekomen en ingecheckt in het hostel. In het Sea View Hotel gaan eten en daarna toch maar even een pilsje pakken in 'New Zealands southern most bar' (en misschien wel van de wereld). Ik speel pool met een Ier, we kletsen met locals, een Engelse en een Canadees. Als Jannie, de Canadees en ik als enige nog over zijn, krijgen we van de zeer aardige barman 3 pies: They are still hot! Ik ben de enige die hem op eet en ik ben de laatste die om middernacht de bar uit gaat: Met een ferme handdruk van de barman en: Sorry, but I have to throw you out! (waar ken ik dat van???).
Woensdag 20 februari
Opgestaan, uitgecheckt en de ferry van 18.30 terug geboekt. Gaan wandelen. Stewart Island is voor een groot deel natuurreservaat en er is 275 km aan wandelpaden. Er wonen slechts 450 mensen, voornamelijk in het plaatsje Oban. Maar de mensen zijn zeer relaxed en vriendelijk. We wandelen naar een verlaten strandje (waar een schommel hangt, natuurlijk even geschommeld) en naar het oudste huisje van het eiland. Teruggewandeld naar de haven, want we hebben om 13.00 een Paterson Inlet Cruise geboekt. Cruise door de baai (het weer is wederom perfect) en een wandeltocht van meer dan een uur met gids over Ulva Island, een natuurreservaat met zeldzame planten, bomen en vogels. De gids is tevreden: we spotten de bellbird, tui, kaka, kakariki, stewart island robin en de weka. Die laatste komt gewoon op ons afgelopen (waarschijnlijk voor mijn schoenveters), natuurlijke vijanden heeft hij hier namelijk niet. De Brown Kiwi zien we helaas niet, die komt hier wel voor maar is erg schuw. Terug in de haven lopen we nog naar het kerkje en een verlaten strand. Onder het lopen komen we een Engelsman tegen en we gaan iets met hem drinken. Hij heeft zijn baan opgezegd, huis verkocht en is al een deel van zijn 2,5 jaar op reis..... Hij heeft ook dezelfde ferry terug en laat ons wat foto's van oa de Cook Islands zien (pffff). In Bluff nog naar het einde van State Highway 1 gereden en daarna naar Invercargill. Pech: alle hostels en motels zijn vol en het is al 20.30. Bij het laatste motel een aa-gids gehad van de eigenaresse met NL-ouders (alweer) en rond gaan bellen. Uiteindelijk op 70 km van Invercargill een motel gevonden, in de buurt waar Jannie ook zit. Die gaat ws werken daar. Om 22.30 ben ik er, de eigenaresse heeft op me gewacht en de kamer is top en ruim!!
Donderdag 21 februari
Opgestaan en maar meteen een hostel in Dunedin geboekt. Jannie komt afscheid nemen: toffe meid en we hebben een leuke tijd samen gehad en veel gezien. Ik rijd via de Southern Scenic Route (Catlins) richting Dunedin. Onderweg gestopt bij Curio Bay, waar een 160 miljoen jaar oud fossielen park is uit het Jurrassic tijdperk (1 van de oudste plaatsen ter wereld) en bewijs dat NZ nog aan het supercontinent Gondwanaland vastzat. Het is gelukkig laag tij en zeer goed te zien!
Ik stop in Balclutha voor lunch en ben om 16.00 in Dunedin, blijf hier 3 dagen. Ingecheckt in het hostel en alles bijgewerkt. De stad in gewandeld (zit er op 10 min lopen) en wat gegeten en nu mijn reisverhaal weer ge-update. Heb al een Ierse Pub niet ver van het hostel gezien, dus...
Om 8.30 met de bus vertrokken bij het Visitor Information Centre voor een tour over de Doubtful Sound. Het weer is prachtig, dat vind de chauffeur van de bus ook: You are lucky, it's one of the most beautiful days of the year! We rijden naar Manapouri en stappen daar op de boot voor een tocht over Lake Manapouri. Lekker op het zonnedek gezeten en genoten van het uitzicht. Aan de andere kant van het meer weer in de bus gestapt, er loopt daar maar 1 weg (naar de Doubtful Sound) en er zijn wat hostels onderweg. Maar verder geen huizen, alleen puur natuur. Een paar keer gestopt voor de uitzichten en weer de boot op voor een tocht van bijna 3 uur over de Doubtful Sound. Deze is groter dan de Milford Sound, meer zij-armen en mooie fjorden, baaien. We zien een vissershuisje, waar de vissers kunnen overnachten en hun vangst per helicopter wordt opgehaald. Tot net in de Tasman Sea gevaren, de zee is vrij ruig en we zien een zeehondenkolonie op de rotsen. Op de terugweg gaat op verzoek van de gids iedereen buiten staan, geen geluid maken, alle motoren gaan uit en we zijn 1 minuut stil in de ongerepte natuur: echt indrukwekkend!!
Vanaf de boot met de bus naar Manapouri Underground Power Station gereden, waar we een korte tour krijgen. Hier wordt 14% van de NZ stroom opgewekt. Ik raak aan de praat met 2 Australische vrouwen en we kletsen over reizen, voetbal (de man van de ene vrouw wil naar het WK in Zuid-Afrika), echt leuk. De andere heeft het motto: you work to live and not live to work en dat is ook mijn motto!
Met de boot gaan we over Lake Manapouri weer terug en met de bus naar Te Anau. Afscheid van de dames genomen en iets gaan eten, geinternet en besloten om nog een avondtour naar de te Anau Glowwormcaves te gaan doen. Met de boot over Lake Te Anau naar de grotten. Wederom gaaf, ondergrondse stroompjes, watervallen en het meest leuke: met een bootje (totaal geen richtingsgevoel hebben) een pikdonkere grot in waar veel gloeiwormen aan het plafond hangen. Terug met de boot en naar het hostel.
Dinsdag 19 februari
Vroeg opgestaan en via de Southern Scenic Route naar Invercargill gereden. Rond 11.00 aangekomen, rond gewandeld en weer met Jannie afgesproken, die daar ook ergens rondhangt. We gaan samen naar Stewart Island. Afgesproken in Bluff waar de ferry vertrekt en een paar uur lekker bijgekletst in het zonnetje: de ferry vertrekt pas om 17.00. De zee is redelijk ruig en de boot gaat flink op en neer, ook al vindt de bemanning dat de sea 'calm' is. Om 18.00 aangekomen en ingecheckt in het hostel. In het Sea View Hotel gaan eten en daarna toch maar even een pilsje pakken in 'New Zealands southern most bar' (en misschien wel van de wereld). Ik speel pool met een Ier, we kletsen met locals, een Engelse en een Canadees. Als Jannie, de Canadees en ik als enige nog over zijn, krijgen we van de zeer aardige barman 3 pies: They are still hot! Ik ben de enige die hem op eet en ik ben de laatste die om middernacht de bar uit gaat: Met een ferme handdruk van de barman en: Sorry, but I have to throw you out! (waar ken ik dat van???).
Woensdag 20 februari
Opgestaan, uitgecheckt en de ferry van 18.30 terug geboekt. Gaan wandelen. Stewart Island is voor een groot deel natuurreservaat en er is 275 km aan wandelpaden. Er wonen slechts 450 mensen, voornamelijk in het plaatsje Oban. Maar de mensen zijn zeer relaxed en vriendelijk. We wandelen naar een verlaten strandje (waar een schommel hangt, natuurlijk even geschommeld) en naar het oudste huisje van het eiland. Teruggewandeld naar de haven, want we hebben om 13.00 een Paterson Inlet Cruise geboekt. Cruise door de baai (het weer is wederom perfect) en een wandeltocht van meer dan een uur met gids over Ulva Island, een natuurreservaat met zeldzame planten, bomen en vogels. De gids is tevreden: we spotten de bellbird, tui, kaka, kakariki, stewart island robin en de weka. Die laatste komt gewoon op ons afgelopen (waarschijnlijk voor mijn schoenveters), natuurlijke vijanden heeft hij hier namelijk niet. De Brown Kiwi zien we helaas niet, die komt hier wel voor maar is erg schuw. Terug in de haven lopen we nog naar het kerkje en een verlaten strand. Onder het lopen komen we een Engelsman tegen en we gaan iets met hem drinken. Hij heeft zijn baan opgezegd, huis verkocht en is al een deel van zijn 2,5 jaar op reis..... Hij heeft ook dezelfde ferry terug en laat ons wat foto's van oa de Cook Islands zien (pffff). In Bluff nog naar het einde van State Highway 1 gereden en daarna naar Invercargill. Pech: alle hostels en motels zijn vol en het is al 20.30. Bij het laatste motel een aa-gids gehad van de eigenaresse met NL-ouders (alweer) en rond gaan bellen. Uiteindelijk op 70 km van Invercargill een motel gevonden, in de buurt waar Jannie ook zit. Die gaat ws werken daar. Om 22.30 ben ik er, de eigenaresse heeft op me gewacht en de kamer is top en ruim!!
Donderdag 21 februari
Opgestaan en maar meteen een hostel in Dunedin geboekt. Jannie komt afscheid nemen: toffe meid en we hebben een leuke tijd samen gehad en veel gezien. Ik rijd via de Southern Scenic Route (Catlins) richting Dunedin. Onderweg gestopt bij Curio Bay, waar een 160 miljoen jaar oud fossielen park is uit het Jurrassic tijdperk (1 van de oudste plaatsen ter wereld) en bewijs dat NZ nog aan het supercontinent Gondwanaland vastzat. Het is gelukkig laag tij en zeer goed te zien!
Ik stop in Balclutha voor lunch en ben om 16.00 in Dunedin, blijf hier 3 dagen. Ingecheckt in het hostel en alles bijgewerkt. De stad in gewandeld (zit er op 10 min lopen) en wat gegeten en nu mijn reisverhaal weer ge-update. Heb al een Ierse Pub niet ver van het hostel gezien, dus...
-
21 Februari 2008 - 12:12
Lian:
Hoi GJ,
Blijf jaloers.....!!!
De kiwi zal je wrs in het wild niet snel tegenkomen, die beesten slapen 22 tot 23 uur per dag en gaan dat ene uur (s'nachts) eten... Maar ze zijn wel geinig, hebben ze in een reservaat opgezocht.
Veel plezier nog en tot de volgende
Lian -
21 Februari 2008 - 15:20
Nicole E.:
Tjonge, je wordt nog een echte natuurfanaat!
Zo te lezen heb je het nog steeds geweldig, kan ook niet anders als ik het zo lees.
Have fun enne, ik zie het volgende verslag wel weer verschijnen.
Gr. Nicole -
21 Februari 2008 - 18:38
Lemmen:
lange kei mooi wat jij ziet daar.wel mooi he rond reizen ik heb het ook heel veel gedaan . fcdb top oss 1-1. morgen sunneke ga ik jou verhalen weer vertelen tegen de boys. groetjes lemmen wendy -
22 Februari 2008 - 13:56
Ark:
Super kerel, lijkt me prachtig daar. Kan niet wachten tot je terugkomt om live verslag uit te brengen! -
23 Februari 2008 - 15:48
Pa En Ma:
Hoi Gert-Jan
Zitten bij tante Ria en ome Dik en hebben alle foto's bekeken KEI GAAF!!
en ook alle berichten gelezen.
Alle goeds en groeten van OMA en ons.
Houdoe!!
P.s. ook wij vinden je reis kei gaaf zou in je rugzak willen zitten!
groetjes ome Dik tante Ria.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
